Pemba - Eiland waar toeristen een zeldzaamheid zijn

Tanzania is vooral bekend vanwege de Kilimanjaro, de enorme wildparken en de Masai-krijgers. Dat je er ook goed kunt duiken is veel minder bekend. En klinkt Zanzibar nog enigzins bekend in de oren, Pemba doet slechts bij een enkeling een belletje rinkelen. Ten onrechte, want dit bijzondere eiland is zowel boven als onderwater prachtig. En de duiken op nog nauwelijks bedoken riffen die langs een ongerepte kust liggen maken een onvergetelijke indruk.

Rijk aan kruidnagelen, arm aan inkomsten
Pemba is de armste regio van het toch al niet welvarende Tanzania. Hoewel het eiland rijk is aan kruidnagelen verdient de bevolking daar nauwelijks iets aan. Na de oogst worden de kruidnagelen op matten langs de weg te drogen gelegd. Dit heeft een hele typische geur die in het oogstseizoen over heel Pemba hangt. De boeren zijn verplicht om hun oogst aan de overheid te verkopen. Helaas betaalt de overheid een prijs die ver onder de wereldmarktprijs ligt. Daarmee is het voor de boeren lastig om aan een fatsoenlijk inkomen te komen. Sommigen proberen wat bij te verdienen door kruidnagelen met een bootje naar Kenia te smokkelen en ze daar op de vrije markt te verkopen. Dit is niet zonder gevaar want er staat een flinke gevangenisstraf op het smokkelen van kruidnagelen. Toch is niet alleen maar kommer en kwel op Pemba. Zo is bijvoorbeeld voldoende schoon drinkwater. In de dorpen heeft misschien niet iedereen een aansluiting in zijn huis (of lemen hut), maar dan zijn er altijd wel enkele gemeenschappelijke tappunten in het dorp. Ook is het eiland vruchtbaar en zeer groen. Toeristen zijn nog altijd een zeldzaamheid op Pemba. In tegenstelling tot het naburige eiland Zanzibar is het toerisme nog nauwelijks van de grond gekomen. Er zijn slechts drie kleine resorts-hotels te vinden. Dit maakt een reis naar Pemba wel heel bijzonder.

Wij vliegen eerst naar Dar es Salaam, de economische hoofdstad aan de oostkust van Tanzania. In voorbije eeuwen werden bewoners uit de binnenlanden naar Dar gebracht en via Zanzibar of Pemba naar het Midden-Oosten verscheept om daar als slaaf aan het werk te worden gezet. Tanzania behoorde, net als enkele andere landen aan de kust, lange tijd tot het rijk van de Sultan van Oman en door deze invloed zijn de bewoners aan de kust voornamelijk islamitisch. Na deze overheersing werd het land door Europeanen gekoloniseerd en ging de slavenhandel nog lange tijd onverdroten verder. Onze reis verloopt ook via Zanzibar, maar dan per vliegtuig. In een 8-persoonsvliegtuigje - waarbij Karin wegens plaatsgebrek op stoel van de co-piloot moet zitten- vliegen we naar Pemba en landen we op het kleinste vliegveld waar ik ooit ben geweest. De aankomsthal is met zeven personen afgeladen. In de hitte – er is geen airco - wachten we op de bagage. Natuurlijk hebben wij meer bagage bij ons dan ZanAir normaliter toestaat op deze vlucht. Het is belangrijk om vooraf schriftelijk toestemming te krijgen voor de overbagage wat anders loop je het risico dat je of moet bijbetalen of dat je bagage verspreid wordt overgevlogen. Vanaf het vliegveld is het nog ongeveer anderhalf uur rijden naar Kervan Saray Beach, een klein resort dat in het noordwesten van Pemba ligt. De weg is tot mijn verrassing bijna geheel geasfalteerd, alleen het laatste stukje dat door het regenwoud gaat is onverhard. Onderweg kom je vooral veel fietsers tegen. De fiets is hier veruit het meest populaire vervoersmiddel, ook voor ambulante handelaren. De meeste fietsen zijn van een model dat in Nederland al zeker 30 jaar niet meer verkrijgbaar is, maar hier weten ze deze fietsen nog prima in conditie te houden.