Palau - Met recht een paradijs op aarde

Palau staat bekend als één van de top tien duikbestemmingen ter wereld. Enorme riffen, steile dropoffs, de onvoorstelbaar mooie groene Rock Islands en unieke meren kenmerken de natuur van Palau. Een reis naar Palau is met recht een reis naar het paradijs op aarde.

Palau is een eilandenrepubliek in het westelijke deel van de Grote Oceaan. De eilanden liggen ongeveer 800 kilometer ten oosten van de Filippijnen, net boven de evenaar. Volgens officiële tellingen bestaat Palau uit 343 eilanden met een landoppervlakte van 487 km2. Ter vergelijking, Nederland heeft een oppervlakte van 41526 km2. Hierbij worden ook alle kleine eilandjes meegeteld. Van al deze eilanden worden alleen de grotere eilanden door mensen bewoond. Belangrijkste reden om naar Palau te gaan is wel haar wereldwijde bekendheid als top-duikbestemming. Maar Palau heeft ook veel te bieden aan niet duikende natuurliefhebbers water, historici en cultuurliefhebbers.

Geschiedenis van Palau
De eerste Palauanen leefden een behoorlijk geïsoleerd leven. De eilanden waren (en zijn) zo vruchtbaar dat de bewoners het grootste deel van hun voedsel zelf konden verbouwen. Daarnaast waren er meer dan voldoende mogelijkheden om te vissen en te jagen. Er was daarom geen noodzaak ergens anders voedsel vandaan te halen en zo kennis te maken met andere volken. Volgens de overleveringen hadden Palauanen dankzij deze natuurlijke rijkdommen veel tijd over voor andere zaken. Artistieke kwaliteiten, bouwkundige technieken en politiek zijn daarom al vroeg tot ontwikkeling gekomen.

Vanaf 1783 ontstaat voor de bevolking van Palau het eerste contact met Europeanen. In dit jaar liep het Britse schip “Antelope”op een van de riffen voor de kust van Palau. De Palauanen ontvingen de Britten zeer gastvrij en hielpen zelfs met de reparatie van het schip. Vanaf dat moment waren de Britten de belangrijkste handelspartners voor Palau. Tot het moment dat de Spanjaarden in 1885 de macht overnamen. Spaanse missionarissen introduceerden het christendom en het schrift. Helaas brachten al deze Europeaanse bezoekers ook onbekende Europese ziektes naar Palau. Van de oorspronkelijk 40.000 inwoners waren er omstreeks 1900 nog maar 4.000 mensen in leven. In deze tijd namen de Duitsers het eiland over. Door inentingen en betere hygiëne lukte het de Duitsers om de ziektes tegen te gaan. Helaas brachten de Duitsers niet alleen goede dingen mee naar Palau. In deze tijd was er ware dwangarbeid op Palau.

De Japanners bezetten Palau van 1914 tot aan het einde van de tweede wereldoorlog. De Japanse bezetters veranderden de eilanden in vooruitstrevende en productieve gemeenschappen. Mijnbouw, landbouw en visserij werden gedurende deze tijd goed ontwikkeld. Helaas werd in deze periode de cultuur en tradities van Palau ernstig bedreigd. De dorpshoofden verloren zeggenschap over hun dorp. Op scholen werd alleen nog maar Japans geleerd. De plaatselijke bevolking raakte het land kwijt aan de Japanners.

Vanaf de jaren 30 veranderde de aandacht van de Japanners. De eilanden werden omgebouwd tot beveiligde forten. Tijdens de tweede wereldoorlog vonden de grootste gevechten in Palau plaats op de zuidwestelijke eilanden Anguar en Peleliu. Voordat de Amerikanen aan de invasie begonnen werden de meeste Palauanen door de Japanners naar het Noordelijke eiland Badeldaob gebracht. De reden hiervan is onbekend maar duidelijk is wel dat dit ervoor gezorgd heeft dat veel Palauanen de oorlog hebben overleefd.

Na de oorlog werd door de VN, onder bewindvoering van Amerika, een Trust Territory in de Pacific opgericht. Inmiddels heeft Palau zijn zelfstandige status weer terug. In 1994 werd Palau door de VN erkend als zelfstandig lid. De regering van Palau probeert nu om ook de traditionele waarden en culturele rijkdom weer voldoende aandacht te geven.

Een goed voorbeeld van in stand gehouden traditionele waarden is de geboorteceremonie, de “Ngasech”.
Deze geboorteceremonie wordt gehouden na de geboorte van het eerste kind. Dit eerste kind is binnen de Palauaanse traditie een echt feest. Om deze geboorte te vieren en om de vrouw voor haar prestatie te belonen worden een aantal activiteiten gehouden. De ceremonie bestrijkt ongeveer een week. De nieuwe moeder ondergaat deze ceremonie ongeveer 2-3 maanden nadat de baby is geboren. De vrouw krijgt tijdens deze week een intensief reinigingsritueel. Dagelijks wordt ze ingesmeerd met kokosnootolie en “turmeruc”, een gele gemberpoeder. Ze wordt gemasseerd en krijgt stoombaden met verschillende kruiden. Het proces van baden, stomen en masseren is bedoeld om lichaam en geest te helpen genezen na de bevalling.

De “Ngasech” wordt afgesloten met een groot feest op zondag. Door de familie van de vrouw wordt een grote hoeveelheid voedsel gemaakt voor het afsluitingsfeest. Deze afsluitende feestdag begint met een officiële gebeurtenis. De familie van de nieuwe moeder en vader hebben hierin een belangrijke taak. De familie van de vader zorgt voor een bijdrage in de vorm van het traditionele stenen-geld. Deze bijdrage dient als soort verzekeringspremie. Mocht er iets met de ouders gebeuren zijn er nog middelen voor de opvoeding van het kind. Deze bijdrage wordt ceremonieel uitgewisseld met het voedsel dat de familie van de vrouw heeft gemaakt.

Hierna wordt de nieuwe moeder met haar baby gepresenteerd. De vrouw wordt voor deze gelegenheid nog een keer ingesmeerd met het mengsel van kokosnoot olie en het gele gemberpoeder. Zij gaat deze dag gekleed in een traditionele rok van gras en bloemen. Aansluitend wordt er door de hele gemeenschap gefeest. Het bijwonen van een Ngasech is voor toeristen en indrukwekkende ervaring.