Onder de brug - Duiken in de snelste zoutwaterstroming van de wereld

Vanuit de zodiac kijk ik naar de stroming en de draaikolken. Ik ben helemaal klaar om erin te gaan, maar mijn brein komt in opstand en zegt: nee, je gaat hier niet duiken, ben je nou helemaal gek geworden? Nee, je doet het niet, hoor!

Toch lig ik er al binnen een minuut in, ik wil ook niets missen! De zodiac heeft ons bij de kant afgezet, net uit de sterkste stroming… We controleren de cameras en geven het signaal om te zakken. De stroming draait alle kanten uit. Ik word gepakt en ben binnen enkele seconden meters bij mijn buddy vandaan. Ik kan me nog net vastgrijpen aan het kelp met mijn vrije hand. Het kelp is heel sterk en kan wel wat hebben. Na veel spartelen kom ik weer terug bij mijn buddies. De stroming is nog steeds erg sterk en de draaikolken grijpen naar mijn vinnen. Toch zakken we af. Ik kan even uitrusten achter een flinke rots, mijn buddies liggen in de volle stroom. Hun luchtbellen zijn binnen 1 seconde weggewaaid. Ik probeer voorzichtig los te laten, nee, ik wacht nog even… Na een paar minuten wordt de stroming minder en kunnen we er tegenin zwemmen. Na een paar dagen weet ik al de weg. Eerst is er een steile wand aan mijn linkerhand, helemaal begroeid met anemonen. Dan komt een smalle canyon met grote rotsblokken op de bodem. Daartussen vind ik de Steinbit, mijn lievelingsvis. Op een diepte van 25 meter zie ik er twee tegelijk, hun blauwe kleur valt op in het heldere water. Zelfs vanuit de verte kan ik ze al zien!. Ik zak af en signaleer naar mijn buddies dat er twee zijn. Ik kies voor de grootste, zijn enorme kop vult het het gat tussen de rotsen. Ik prop mijn flitsers tussen de stenen en maak snel een paar foto’s. Mijn gastheer en buddy Vebjoern Karlsen heeft mij geleerd om de camerainstellingen en de flitsers helemaal klaar te hebben, “be prepared” zegt hij steeds. De Steinbit geeft je maar een paar seconden, dan is hij weg. Zo groot als hij is, is hij toch bang van de duikers, pas later in het seizoen wordt hij minder schuchter… Ik kan 5 foto’s maken voor hij zich helemaal terugtrekt. De andere heeft zijn kop ook al terug getrokken. Ik kijk naar mijn buddies, ze wachten op mij. De stroming is helemaal weggevallen. Gezamenlijk gaan we verder. De stroming valt maar heel kort weg, prompt is hij gedraaid en nu gaan we met de stroming mee. Natuurlijk heeft de duikschool dat helemaal uitgerekend, dit is geen toeval! Vroeger werd hier nooit gedoken. Ze hebben er lang over gedaan om uit te vogelen hoe je hier veilig kunt duiken! We worden gepakt (zo voelt het ook aan) door de stroming en we gaan steeds sneller. Ik kom weer een Steinbit (Stenenbijter) tegen, nu ligt hij helemaal vrij met zijn kop naar mij toe. Ik kan proberen te stoppen om foto’s te maken, maar dan zou ik mijn buddies verliezen. Ik kies voor de veiligheid, deze stroming is niet om grapjes mee uit te halen. Ik heb al veel mooie foto’s, we zien ze bijna iedere duik. Er is altijd nog meer zeewolf (Anarhichas lupus)!

Geschiedenis
Noorwegen is een land vol sagen en verhalen, over lelijke trollen, moedige vikingen en bloedorstige koningen. Als je alle verhalen moet geloven, waren het wrede overwinningen en verre ontdekkingsreizen. Tot uiteindelijk het land is geveld door de pest. Aan het einde van de middeleeuwen was de bevolking gedecimeerd en ver verspreid over het uitgestrekte land (2000 km lang). Het was een makkelijke prooi voor de Denen, die het gewoon ingelijfd hebben en 600 jaar hebben geregeerd. Wie had ooit kunnen denken dat de ontdekking van de ruwe olie uit de Noordzee en de Atlantische oceaan het land van de armoede heeft gered! Nu gaan de touristen er graag naar toe om te genieten van het ongecultiveerde land en om de overweldigende schoonheid van de fjorden, de bergen en de zee te ondergaan.