Het zwarte zand van Negros

Voor mijn buddy was het de eerste keer dat hij ging duiken in de Filipijnen. We waren al een week op een live-aboard geweest en hadden gedoken rondom Cebu eiland. Prachtige koralen, wrakken en schildpadden hadden we allemaal al gezien! Maar nu waren we 1 week op Negros bij Dumaguette op een luxe resort Bahura en gingen we duiken op het zwarte zand. Negros is een vulkaaneiland, vandaar het zwarte zand.

Duiken vanaf het strand
De eerste duik voor het Atmosphere resort. Tegenwoordig hebben de resorts een eigen gebied voor het strand waar geen boten mogen komen en de vissers dus ook niet. Het is afgezet met een touw met boeien. Samen met de gids gingen we te water, zo vanaf het strand. Aangekomen op 16 meter zag ik een prachtig visje in een stuk koraal, daar had hij zijn huis gevonden. De baby keizersvis had ik pas 1 keer eerder gezien en hij was heel schuw. Ik wilde graag een paar fotootjes maken, want nu moet alles weer opnieuw en digitaal. De rest van de groep zwom door, dus ik moest mijn pogingen opgeven, want ik wilde niet te ver achterblijven. De gids wees 2 muilbroeders aan, die helaas in diep in hun holletje in het zand bleven zitten, weer geen foto! Zo ging het steeds verder. Halverwege de duik kwam er een flinke stroming opzetten, die via het ondiepe gedeelte ons weer terugbracht naar de plek waar we begonnen waren. Ik zag aan het gezicht van mijn buddy, dat hij niet onder de indruk was, maar hij was te beleefd om iets te zeggen. Ik had wel mooie dingen gezien, maar weinig foto’s kunnen maken!

Meesters in de camouflage
De 2e duik was aan het eind van de middag, ook weer voor het resort. Eerst gingen we een rondje zwemmen, eigenlijk zag ik eerst niets bijzonders. Maar duiken op het zand vereist een bepaalde techniek. De meeste dieren die hier kunnen overleven zijn meesters in de camouflage geworden. Soms zie je alleen maar een paar oogjes uit het zand steken, blijkt het een flinke pijlstaartrog te zijn! Piepkleine garnaaltjes in een anemoontje, een klein zeepaardje in een stukje wier of een knal oranje hengelaarsvisje in een oranje spons. Op een stukje zand zie ik ineens een blauwe bandmurene, die met zijn kop uitsteekt en een beetje heen en weer wiegt in de stroming. De spookfluitvisjes zitten verborgen in de zwarte haarsterren, de gids weet ze feilloos te vinden. Ik vond zelf een grote helmschelp, die had ik nog nooit eerder gezien, hij past mooi in mijn nieuwe album ‘Shells’ op mijn website! Ook op het zand scharrelen de kleine Gonzo visjes, natuurlijk heten ze niet zo, das maar een bijnaam. Officieel zijn het vliegende paardjes of Pegasus draconis. Ze zijn familie van de zeepaardjes, maar vallen veel minder op dan hun beroemde neefjes! Een grote verassing voor mij was een heel klein geel slakje op het zwarte zand. Ik kende het niet en kan het ook niet in de boeken terug vinden! Daarom heb ik het gevraagd aan de huisbioloog, Godfried van Moorsel en die kwam meteen met de goede naam: Gymnodoris subflava. Dus het is geen slak (seaslug), maar een echte naaktslak (nudibranch). Er is nog veel te ontdekken hier op het zand… De kleine scheermesvisjes zwemmen in groepjes rond de koralen. Hele kleine garnaaltjes wonen op de kussenzeesterren en er zit ook een prachtige garnaal in een zeeveer (seapen). Deze vormen van symbiose zijn mij bekend, maar mijn buddy was sprakeloos. Hij ging steeds dichterbij de gids zwemmen, om maar niets van deze kleine verassingen te missen. Soms zag de gids een schildpad in de verte, na lang en hard zwemmen kon ik toch een foto maken, ze lijken zo sloom, maar dat valt reuze tegen! Ik was zo in het zwarte zand aan het speuren dat ik bijna de jacks niet had gezien, ineens zat ik middenin een grote school, ze zwommen me bijna ondersteboven!