De toppredator van het zuiden, het Zeeluipaard

Ook het duiken met zeehonden stond bij ons hoog op het lijstje. Rondom Antarctica worden verschillende soorten zeehonden gevonden. De beruchte zeeluipaard was wel één van onze grootste wensen. Tijdens onze zoektocht langs het ijs vonden we eerst een aantal zeeolifanten en Weddell zeehonden.
Daarna werden we getrakteerd op de zeeluipaard. De zeeluipaard wordt gezien als de gevaarlijkste zeehond in het Antarctisch gebied. Volwassen mannetjes kunnen een lengte bereiken van rond de 3 meter en wegen dan rond de 300 kilo. Vrouwtjes zijn zelfs nog een beetje groter. Tijdens de zomer kunnen zeeluipaarden gezien worden rondom het pakijs van Antarctica. In de winter verblijven ze in de noordelijk gelegen gebieden van Antarctica.

Alleen al door te kijken naar dit dier begint het angstzweet je uit te breken. Zeeluipaarden hebben een reptielachtige en zeer gespierde kop. Daaronder hebben ze een brede en sterke nek. En een duidelijk aanwezige grote mond met lange en scherpe tanden. De onderkant van de kin is bijna wit met zwarte vlekken. Deze vlekken hebben de naam van deze zeehond bepaald. Het lijf van de zeeluipaard is donkergrijs bovenop en lichtgrijs aan de onderkant van zijn lijf.

In zijn evolutie heeft zeeluipaard zich zeer goed aangepast voor het leven in het water. Het lijf is extreem gestroomlijnd en met hun krachtige flippers kunnen ze een snelheid bereiken van meer dan 35 km per uur. En dat is een klein beetje sneller dan de snelste pinguïn.

Zijn tanden zijn misschien wel het meest angstaanjagend. Ze zijn groot en duidelijk zeer geschikt voor het verscheuren en verknippen van het vlees van zijn prooi. Pinguïns vormen een belangrijk deel van het dieet van Zeeluipaarden. Als er geen pinguïns beschikbaar zijn jagen zeeluipaarden op vis, inktvis, krill en soms zelfs andere zeehonden.
Over zeeluipaarden gaan meerdere “horror” verhalen rond. Ze zouden mensen zouden aanvallen. Een paar aanvallen zijn ook echt vastgelegd, toch moeten de meeste verhalen tot echt naar het land der fabelen worden verwezen.

Slechts weinig is bekend over het voortplantingsgedrag van de zeeluipaard. Voor wetenschappers en biologen is het moeilijk om de beesten te volgen naar hun voortplantingsgebied als gevolg van het verschuivende ijs. De zeeluipaard leeft een solitair leven. Ze worden alleen met z’n tweeën of in groepjes gezien in het paarseizoen. Ondanks dat de informatie over hun levensduur nog niet volledig is is bekend dat ze een leeftijd kunnen bereiken van 26 jaar. Vijanden heeft de zeeluipaard bijna niet. In Antarctisch water is de Orka eigenlijk de enige vijand voor de zeeluipaard.

De expeditieleden en de collega duikers aan boord verklaarden mij voor gek toen ik melde wat mijn ultieme doel deze reis was: het fotograferen van een Zeeluipaard die een pinguïn aanvalt. Alle duikers hadden tenminste één horrorverhaal van een aanval van deze zeehond gehoord. Ze dachten dat het gewoon onmogelijk zou zijn om veilig dichtbij deze dieren te komen. Tijdens één van de duiken vonden we een zeeluipaard zwemmend rondom een ijsberg. Helaas was het zicht niet al te best en zwom het dier te diep voor een goede foto. Zou het dan toch onmogelijk zijn?

Eén van de laatste duiken ontdekten we een zeeluipaard die duidelijk aan het foerageren was. Hij probeerde elke pinguïn te vangen die in de buurt kwam. Ik liet me in het water zakken en zwom naar het dier toe. Hij was groot, veel groter dan ik verwacht had, bijna 3 meter lang. Ik had even nodig om mijn angst te bedwingen. Uiteindelijk kwam ik dichtbij. De zeeluipaard had ook even tijd nodig om aan mijn aanwezigheid te wennen, maar na een tijdje werd hij nieuwsgierig. Hij kwam steeds dichterbij en ik kon mijn foto’s maken.

Na 20 minuten ving de zeeluipaard een pinguïn. Helaas ik was te laat om hier een foto van te maken. Maar op een of andere manier wist ik het; dit werd mijn geluksdag. Na een tijdje werd de zeeluipaard onrustig en veel agressiever dan daarvoor. Hij probeerde me zelfs weg te duwen. Het resultaat was een foto van de zeeluipaard met zijn mond wijd open. De kracht van het dier was bijna beangstigend.

Toen kwam mijn moment. De zeeluipaard ving een pinguïn en begon ermee te spelen. Dit gaf mij de kans om foto’s te maken van de zeeluipaard en zijn prooi. Helaas, nadat ik 80 minuten in het koude water had gelegen moest ik echt het water uit.