Antarctica - Een duikervaring op het zuidelijkste puntje van de wereld

Alweer de laatste dag van onze trip naar Antarctica. Nog altijd is de glimlach niet van het gezicht af te krijgen. Het lijkt wel alsof we juist uit een hollywood film zijn gestapt. De prachtige ijsschotsen, de pinguïns, de zeehonden, zeeluipaarden en nog veel meer staan nog steeds op ons netvlies.

Waarschijnlijk is Antarctica niet de eerste plek waar je aan zult denken bij het plannen van de volgende duikreis. Nee, misschien wel de laatste. De vaak barre omstandigheden hier klinken de gemiddelde vakantieduiker niet echt prettig in de oren. Toch heeft Antarctica voldoende te bieden. De duikstekken zijn bijna onontgonnen. Wij zijn vertrokken naar het einde van deze aardbol om met eigen ogen te kunnen zien wat dit gebied te bieden heeft.

In vroeger tijden kon men alleen maar dromen over het bestaan van een mysterieus zuidelijk continent. Jarenlang werd door wetenschappers verhit gediscussieerd over de mogelijkheid van het bestaan ervan. Ze waren ervan overtuigd dat de wereld zo’n continent moest hebben. Op het Noordelijke halfrond had de aarde immers zo’n enorm landoppervlakte dat het wel een zuidelijk tegengewicht moest hebben. Dit tegengewicht moest in het zuiden liggen om de aarde in evenwicht te houden.

Vele expedities werden opgezet om dit continent te vinden. De Portugezen maakten de eerste vorderingen. Tijdens een van hun tochten konden ze bewijzen dat je rondom het Afrikaanse continent heen kon varen. Later, ongeveer in 1520, ontdekte Ferdinand Magellan Tierra del Fuego (Vuurland). Al deze tochten maakten het bestaan van het zuidelijkste continent echter alleen maar mysterieuzer.

Oorspronkelijk werd gedacht dat Antarctica een enorm continent zou zijn.Het zou de hele zuidelijke oceaan bedekken zodat Afrika, Zuid Amerika en Australië met elkaar verbonden werden. Echter, met elke reis werd het bestaan van een dergelijk continent eigenlijk meer ontkracht dan bevestigd.
Toch waren de geleerden het er over eens: er moest een zuidelijk continent zijn. Als gevolg van verhalen over verschrikkelijke stormen, dik ijs en mist zou het jaren duren voordat men Antarctica zou ontdekken.

Aan het einde van de 19e eeuw; begon de interesse voor het Antarctisch continent weer te groeien. In 1831 ontdekte de schot James Clark Ross de magnetische Noordpool. Nadat hij dit één keer had gepresteerd, leek het hem eenvoudig hetzelfde op de Zuidpool te doen. Op 1 januari 1841, passeerde Ross de Antarctische cirkel. Ross was niet echt gelukkig, zijn schip kwam vast te zitten in een dik pak ijs. Met grote moeite wist men een groot watergebied te bereiken dat momenteel bekend staat als de Ross Zee.
Nog verder zuidelijk werd de expeditie gestopt door een enorme ijswand, welke nu bekend staat als de Ross IJskap. Alhoewel Ross de Zuidpool niet bereikt had was hij wel de eerste die zo ver richting het Zuiden was gekomen.

Later pobeerden andere ontdekkingsreizigers zoals James Clark Scott, Ernest H. Shackleton en Roald E.G. Amundsen elkaar af te troeven. Wie zou de eerste zijn die de zuidpool zou bereiken? Uiteindelijk ging Amundsen met de eer strijken.